Posted by: futrzak | 25 October 2022

Ekonomia “skapywania”

czyli “trickle-down economy”.
Pytanie za sto punktów: komu i ile skapuje?

Sprawdźmy:

W roku 1965 w USA stosunek płacy CEO do płacy przeciętnego pracownika wynosił 21 do 1.
W roku 2022 tenże stosunek wynosi 351 do 1.

No i tak to.


Responses

  1. Że pozwolę sobie zacytować:

    “(…) The second assumption is that the price of something is always equal to its value, which basically means that if you earn 50,000 dollars a year and I earn 50 million dollars a year, that’s because I produce a thousand times as much value as you. Now, it will not surprise you to learn that this is a very comforting assumption if you’re a CEO paying yourself 50 million dollars a year but paying your workers poverty wages. But please, take it from somebody who has run dozens of businesses: this is nonsense. People are not paid what they are worth. They are paid what they have the power to negotiate, and wages’ falling share of GDP is not because workers have become less productive but because employers have become more powerful.(…)”

    i na polskie

    “(…)Drugim założeniem jest to, że cena czegoś jest zawsze równa jego wartości, co w zasadzie oznacza, że jeśli zarabiasz 50 000 dolarów rocznie, a ja zarabiam 50 milionów dolarów rocznie, to dlatego, że wytwarzam tysiąc razy większą wartość niż ty. Nie zaskoczy cię to, że jest to bardzo pocieszające założenie, jeśli jesteś dyrektorem generalnym płacącym sobie 50 milionów dolarów rocznie, ale płacącym swoim pracownikom ubogie pensje. Ale proszę, weź to od kogoś, kto prowadził dziesiątki firm: to nonsens. Ludzie nie otrzymują tyle, ile są warci. Dostają tyle, ile mogą wynegocjować, a spadający udział płac w PKB nie wynika z tego, że pracownicy stali się mniej wydajni, ale dlatego, że pracodawcy stali się silniejsi.(…)”

    Nick Hanauer stąd jakoś od 5ej minuty.

  2. @PawelW:

    Tak, Hanauer ma jak najbardziej rację.
    Jedyna przeciwwagą dla rosnacych w sile employers były zwiazki zawodowe – ktore tak w USA jak i w Polsce rozmontowano wraz z nastaniem neoliberalizmu.

    No ale wg mitu “ekonomii skapywania” kazdy jest oplacany wg “what they are worth”. Nastepna składowa mitu “skapywania” to usprawiedliwianie horrendalnych pensji board of directors (bo to nie dotyczy przeciez ylko CEO) ryzykiem jakie niby ponosza – co jest kolejnym kłamstwem.


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Categories

%d bloggers like this: