“Człowiek jest tak bardzo zakochany w swoim nieszczęściu, że nie może zrozumieć idei wolności – ponieważ być wolnym, to być wolnym od nieszczęścia. Człowiek wydaje się bać wolności. Chce jakiegoś ojca w niebie, co najmniej po to, żeby mógł narzekać i się modlić. Potrzebuje ojca w niebie jako Boga, żeby się nim opiekował. Bez Boga w niebie czuje się jak zagubione dziecko. Z psychologicznego punktu widzenia, jest to nadmierne przywiązanie do ojca. Ponieważ potrzebujesz postaci ojca, wymyśliłeś Boga, który troszczy się o ciebie. To twój wymysł – w pewnym sensie czcisz siebie, w zawoalowany sposób. Prościej byłoby postawić lustro, stanąć przed nim i ze złożonymi rękami powtarzać jakąś modlitwę – hebrajską, sanskrycką, arabską, grecką, łacińską. Nie używaj języka, który znasz, bo kiedy znasz język, twoja modlitwa wydaje się bardzo zwyczajna. Kiedy nie znasz języka, jest tajemnicza.

Kiedy oddajesz cześć, jesteś jak niewolnik wychwalający tyrana, który odebrał mu człowieczeństwo i obrócił w niewolnika. Tyran może go zabić w każdej chwili, bo niewolnik jest własnością, nie osobą. Po tysiącach lat różnego rodzaju niewoli tak bardzo boisz się wolności – która jest przysługującym ci z urodzenia prawem i twoim ostatecznym szczęściem. Twoje tak zwane świątynie, synagogi, meczety i kościoły nie są symbolami wolności, są symbolami twojego niewolnictwa, twoich martwych tyranów. Ale nawet inteligentni ludzie robią to samo. Ślepota człowieka wydaje się nie mieć granic.

Jeśli przez tysiące lat byłeś zakuty w łańcuchy, w kajdany, musisz zacząć wierzyć, że to są ornamenty, że to jest wola Boga. Twoi rodzice nie mogą być twoimi wrogami. Zabierają cię do kościoła albo do świątyni, bo cię kochają. Ale prawda jest taka, że zabierają cię, ponieważ sami byli zabierani przez swoich rodziców. To proces mechaniczny. Powoli niewolnictwo przeniknęło do twojej krwi, do szpiku kości.”

I co Wy na to?
(zrodlo)