Melisa: wysle jak wroce do domu :)

Jak zwykle punkt widzenia zalezy od punktu siedzenia

Ja dzieci nie cierpię (choć czasem odzywa się we mnie instynkt macierzyński) i nie wiem czy chcę je mieć. Natomiast to czego nie jestem w stanie zaakceptować, ani znaleźć w sobie odrobiny zrozumienia to zachowanie rodziców z tymi bachorami w miejscach publicznych. Ostatnio bylam na lotnisku, zmordowana bo bardzo ciezkich dwoch dniach pracy. Mala dziewczynka biegala i tak darla ryja, ze mialam wrazenie, ze glowa mi eksploduje. Matka spokojnie siedziala obok i nic. Po prostu kurwa nic. A to sie darlo i darlo. Szczerze powiedziawszy zawsze sie zastanawiam co zrobic w takiej sytuacji. Zwrocic uwage? Siedziec cicho? Ja naprawde nie rozumiem czemu swojego dziecka nie mozna gdzies wyniesc i uspokoic, albo poczekac az sie uspokoi. Generalnie z ludzmi dzieciatymi jest jak z palaczami. Wiekszosc sadzi, ze cala reszta ma obowiazek tolerowac wrzask lub dym papierosowy bo tak i juz.

A w krajach gdzie jest nedza dzieci sa plodzone z przypadku, beznadziei, braku lepszego pomyslu i perspektyw oraz – LAST BUT NOT LEAST – braku dostepu do antykoncepcji tudziez zwichrowanych wymogow kulturowych, wiazacych sie z represjonowaniem kobiet.

Bo niestety, w Afryce, krajach arabskich i latynoskich miernikiem wartosci kobiety jest to, ile urodzila dzieci. Im wiecej tym lepiej. Nawet jesli kobiety maja dostep do antykoncepcji jak w USA (zreszta nie jest darmowa, o nie) to dalej plodza bez zastanowienia, bo jesli ktoras bezdzietna to maz ja wyrzuci z domu i slub wezmie z taka co bedzie rodzic…

I niestety jak widzę jak ostatnio zachowują się nastolatki w miejscach publicznych to sobie myślę że primo: chociaz nie mają już obślinionych buziek i obsiusianych majtek są upierdliwie nieznośne, secundo: to pewnie powoli oznacza że ze mnie robi się zramolała baba, tertio: za chwilę będę miała nastolatkę w domu i to juz mnie trochę przeraża. Ale my też kiedyś myśleliśmy, że nam wszystko wolno i jesteśmy bardzo zabawni robiąc niekoniecznie najmądrzejsze rzeczy pod słońcem. Ale to było naprawdę dawno temu :P

A co kocich kup –> hahaha –> owszem moja frustracja wzrosła wraz z ze wzrostem ilości kotów. Przy jednym jakoś nie było aż tak WIELKIEGO problemu jak przy dwóch… To tylko taka mała namiastka dwójki dzieci, dlatego zapewne pozostane przy jednym… przyznaję, że powtórka z rozrywki lekko mnie przerasta :)))

Aneta: w USA jest lepiej o tyle ze rzeczywiscie ludzie sie mniej czepiaja. Ale, tak jak pisalam, jesli akurat nie ma sie znajomych bezdzietnych albo z dziecmi odchowanych, to wykluczenie nastepuje ze tak powiem “samotrzec”.
Mnie tutaj nie zyje sie zle, bo mam dosc sporo bezdzietnych znajomych :) – glownie europejczykow zreszta.

No i zalezy oczywiscie od tego, GDZIE sie w USA mieszka…

Ikar: ok, moja wypowiedz dotyczaca ze brzydze sie malymi dziecmi wiaze sie z tym to raz, dwa jednak i chyba mocniej z faktem, ze bedac na roznych rodzinnych imprezach/zjazdach (wesela, odwiedziny ciotek etc.) WCISKANO mi na sile zaszczane, zasmarkane, wysmarowane jak nieboskie stworzenie dziecko…. a kiedy sie odsuwalam to nastepowal potepiajacy potok slow w stylu “NO JAK MOZESZ NIE CHCIEC, TAKI SLODKI BOBAS, O CIU CIU O ZESIUSIAL SIE PRZEWINIEMY” i tak dalej.
Raz sie wkurwilam na maxa i odpalilam ciotce: nie bede gowien cudzych bahorow sprzatac. Nie moje dziecko, nie moje gowno i nic mi do tego.

Obrazili sie na amen, do dzis z nimi kontaktow nie utrzymuje. Byc moze wiec ten negatywizm i “walka jak o niepodleglosc” bezdzietnych stad sie wlasnie bierze.
Trzacha mnie jak bahor z wysmarowanymi lapami leci do mnie i wyciera sie o spodnie albo kiecke, ktora potem czesto nadaje sie do wyrzucenia. A jak sproboje powiedziec cos do rodzicow, to gromy sadaja na moja glowe.
No kurwa, to ma byc TOLERANCJA????

Pracuję z dziewczyną, która ani razu nie przewinęła swojego syna, bo ma przy tym tak silny odruch wymiotny, że nie daje rady… syn ma już 2 lata. :)

Jak moja młoda wymiotowala, a zdarzało jej się to przy każdym kaszlu i chorobie, to zdarzyło mi się wylądować w toalecie… mimo że ogólnie jestem mało obrzydliwa (chociaż z wiekiem jakby gorzej mi się robi w tym temacie).

Nienawidzę sprzątać kuwety po kotach. Kocham nasze futra, ale na samą myśl o tym mi słabo. Mam w związku z tym problem proszenia znajomych o zajęcie się kotami podczas naszych krótkich nieobecności, bo nie potrafię ich poprosić o sprzątanie kuwety… co innego sypnąć pokarm rybkom lub nalać wody chomikowi.

A w skrócie to chodzi mi o to, że zazwyczaj mimo że często nie wiemy na co się decydujemy (patrz: dziecko lub choćby koty) to dajemy radę. Po prostu. I często minusy są przyćmione przez plusy :)

moi znajomi nie pytaja czemu nie masz dziecka/czemu masz/czy lubisz krowy bzykac na lace…

nikogo to

masz nie masz twoja banka:) a sa wsrod nich single, pary, dzieciaci nie dzieciaci tak wiec wszystko zalezy skad sie patrzy

a frustratom mowiacym o kociej kupie mowie stanowcze nie:)